9 czerwca 2026 r. w Dyskusyjnym Klubie Filmowym znów zrobiło się gęsto od emocji i dobrych pytań. Tym razem na ekranie pojawił się dramat kostiumowy „Moja jedyna własność” - film, który łączy klasyczny obraz z bardzo współczesnym nerwem i od razu ustawia rozmowę na ważne tory 🎬

• „Moja jedyna własność” wprowadziła do klubu opowieść o kobietach zamkniętych w dawnych regułach
• Po projekcji rozmowa nie zwolniła ani na chwilę

„Moja jedyna własność” wprowadziła do klubu opowieść o kobietach zamkniętych w dawnych regułach

Seans był punktem wyjścia do rozmowy o siostrzeństwie, życiowych wyborach i o tym, jak mocno potrafiły ograniczać kobiety społeczne konwenanse. Właśnie w takich historiach DKF pokazuje swój najlepszy rytm - film nie kończy się wraz z napisami, tylko zaczyna pracować w głowach widzów jeszcze długo po wyjściu z sali.

„Moja jedyna własność” przyciągnęła uwagę nie tylko kostiumem i estetyką, ale też energią, która wyraźnie rozsadza klasyczną formę od środka. To ten typ kina, po którym człowiek nie zostaje obojętny. Zostaje za to kilka pytań, trochę napięcia i sporo tematów do przegadania 🍿

Po projekcji rozmowa nie zwolniła ani na chwilę

Po filmie dyskusję poprowadziła Joanna Maksa, a uczestnicy chętnie dzielili się swoimi refleksjami. Taki klubowy finał ma w sobie coś bardzo cennego - pozwala zobaczyć ten sam film z różnych stron i wyłapać rzeczy, które w samotnym seansie łatwo umykają.

Właśnie dlatego spotkania Dyskusyjnego Klubu Filmowego przyciągają tych, którzy lubią nie tylko oglądać, ale też naprawdę wchodzić w kino. „Moja jedyna własność” dała do tego solidny pretekst - i to taki, który zostaje z widzem na dłużej.

na podstawie: MBP Chrzanów.