Czy nie da się prościej?

Terminologia żeglarska ma w zanadrzu mnóstwo słów, określeń, wyrazów, które laikowi nie mówią zupełnie nic. Najbardziej znaną z tych nazw jest z pewnością keja, którą niemal każdy kojarzy z piosenki gdzie ta keja, drugie miejsce z pewnością zajmie kil, bo kto nie chciał w dzieciństwie przeżyć pirackiej przygody i choć raz przewinąć kogoś pod kilem?

Zostawmy jednak wyrok śmierci, jakim jest przewinięcie człowieka pod kilem, zostawmy też nostalgiczne poszukiwanie kei. Dzisiaj zajmijmy się knagą. Knagi widział niemal każdy, kto widział w życiu jakąkolwiek jednostkę pływającą, ponieważ są one bardzo popularnym rozwiązaniem.

Knagi są bowiem rodzajem okucia, elementem mocowanym między innymi do wzmocnionych elementów pokładu, a nawet do masztów. Najpopularniejszą knagą jest knaga rożkowa, czy też zwykła. Występują również knagi zaciskowe.

Do czego służy knaga

Knagi są na jednostkach pływających niezmiernie ważnym elementem, ponieważ służą one unieruchamianiu lin. Co istotne muszą to być liny elastyczne takie, jak liny z tworzyw sztucznych lub włókien roślinnych, to ważne ze względu na fakt, że knagowanie polega na ciasnym owinięciu takiej liny wokół knagi w przypadku knagi rożkowej, bądź jej zaciśnięciu.

W przypadku knagi zwyczajnej stosuje się w tym celu węzeł knagowy pozwalający szybko unieruchomić linę, a także bardzo sprawnie ją zwolnić. Z knag korzysta się przy cumowaniu jednostek w portach, jak również do unieruchomienia olinowania ruchomego, lin takielunku i fałów, kiedy płyniemy już we właściwym kierunku.

Knagi dzieli się przede wszystkim na dwa główne rodzaje: knagę rożkową - zwykłą, a także knagi zaciskowe. Knaga zwykła to jeden element z dwoma płaskimi rogami skierowanymi w przeciwnych kierunkach. Czasem występują z przerwą w środku, czasem bez.

W przypadku knagi rożkowej do mocowania liny używa się węzła knagowego. Co się tyczy knag zaciskowych, istnieją różne rodzaje tych elementów. Na mniejszych jednostkach śródlądowych często występuje knaga klinowa, zwana również palcową. Do zablokowania liny w knadze klinowej należy wciskać linę wzdłużnie w rowek o zmniejszającym się prześwicie, w efekcie czego następuje samozaciśnięcie się liny i jej unieruchomienie.

Kolejna to knaga rowkowa, która występuje w wielu różnych odmianach, jednak w ogólnym zarysie sposób unieruchamiania w nich liny polega na wciśnięciu jej w rowek o karbowanej powierzchni, która uniemożliwia jej przesunięcie. Zaletą knagi rowkowej jest fakt, że jak knaga rożkowa, nie posiada ona ruchomych elementów. Istnieje również knaga szczękowa, ta z kolei jest popularna zarówno na jednostkach śródlądowych, jak i morskich.

Składa się ona z dwóch ruchomych, karbowanych elementów, pomiędzy które mocowana jest lina, zaś knaga szczękowa umożliwia ruch liny wyłącznie w jednym kierunku. Na większych jednostkach żaglowych do knagowania lin stosuje się nagle, a do cumowania zamiast knagi mogą służyć polery. Tak jednak wychodząc od knagi rożkowej, czyli zwykłej można by przejść przez wszystkie skomplikowane nazwy, za którymi kryją się znacznie prostsze rzeczy.

Może to wyłącznie kwestia ułatwienia, bo przecież łatwiej powiedzieć, knaga i knaguj cumy, niż weź linę, której drugi koniec rzuca się na brzeg i wciśnij w ten element z rowkiem o karbowanej powierzchni.